Przerwanie ciąży (ABORCJA) – Art. 152 KK – Ochrona prawna dziecka poczętego i przestępstwo aborcji
Aborcja, czyli przerwanie ciąży przed narodzeniem dziecka, jest jedną z najbardziej dyskutowanych kwestii zarówno w sferze prawa, jak i etyki społecznej. W większości krajów istnieją regulacje prawne dotyczące legalności, zakresu oraz warunków, w jakich aborcja może być dokonana. W niektórych państwach aborcja jest dozwolona tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak zagrożenie życia matki, ciężkie wady płodu lub ciąża wynikająca z gwałtu. W innych krajach prawo pozwala na aborcję na żądanie kobiety w określonym okresie ciąży. W artykule poruszone zostaną kwestie związane z ochroną prawną dziecka poczętego oraz przestępstwem aborcji, w kontekście art. 152 i art. 153 Kodeksu Karnego.
Przestępstwo aborcji w polskim prawie – przedmiot ochrony
W Polsce kwestia aborcji jest szczególnie kontrowersyjna. Przez długi czas kraj ten miał jedno z najbardziej liberalnych praw aborcyjnych w Europie. W 1993 roku jednak, na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego, dopuszczalność aborcji została znacznie ograniczona, a przerywanie ciąży stało się prawnie dopuszczalne tylko w trzech wyjątkowych sytuacjach: gdy ciąża zagraża życiu lub zdrowiu kobiety, gdy istnieje duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu lub gdy ciąża jest wynikiem przestępstwa, takiego jak gwałt.
Warto jednak pamiętać, że choć przerywanie ciąży w Polsce jest często określane jako “przestępstwo aborcji”, samo przeprowadzenie aborcji w nielegalny sposób jest faktycznie traktowane jako przestępstwo.
Przerywanie ciąży w gruncie Art. 152 K.K.
Przedmiotem ochrony przestępstw stypizowanych w art. 152 KK jest życie człowieka w fazie prenatalnej (dziecka poczętego), a więc od chwili poczęcia (zespolenia się jąder komórek rozrodczych, żeńskiej i męskiej) do chwili rozpoczęcia akcji porodowej (wystąpienia skurczów macicy dających postęp porodu) lub zaistnienia medycznej konieczności wywołania porodu lub zabiegu cesarskiego cięcia Tak rozumiana końcowa chwila ciąży wyznacza górną granicę nieodpowiedzialności karnej matki, zarówno za umyślne, jak i nieumyślne spowodowanie śmierci swego dziecka, a więc granicę między działaniem normy zawartej w art. 152 KK a działaniem norm wynikających z art. 148 (zabójstwo), 149 (dzieciobójstwo) lub 155 KK (nieumyślne spowodowanie śmierci.)
Omówienie przestępstwa aborcji w kontekście Art. 152 K.K.
Aborcja, czyli przerywanie ciąży, jest uważana za przestępstwo zgodnie z art. 152 K.K. Odstępstwa od tej zasady są możliwe tylko w sytuacjach określonych w ustawie, stanowiących o dopuszczalności przerwania ciąży. Przerwanie ciąży z art. 152 § 1 KK jest przestępstwem skutkowym, którego następstwem jest przerwanie funkcji życiowych dziecka poczętego. Dla przyjęcia realizacji znamion tego przestępstwa w formie dokonania nie ma znaczenia to, czy śmierć dziecka poczętego nastąpiła w organizmie matki, czy poza nim. Nie realizuje znamion tego przestępstwa przerwanie ciąży obumarłej i związane z tym wyłyżeczkowanie jamy macicy kobiety Omawiane przestępstwo jest realizowane przez każde zachowanie przerywające rozwój organiczny dziecka poczętego pozostającego w jego naturalnym środowisku. Zachowanie sprawcy może mieć zarówno postać działania, jak i zaniechania, gdy na sprawcy, w myśl art. 2 KK, ciąży prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi (np. lekarz lub ojciec dziecka niepodejmujący działań mających zapobiec poronieniu i służących utrzymaniu ciąży zagrożonej). W tym ostatnim wypadku przestępstwo przerwania ciąży ma charakter indywidualny. Znamiona sprawstwa realizuje także zachowanie polegające na dopuszczeniu się przerwania ciąży we współdziałaniu z kobietą ciężarną. Działanie może polegać zarówno na fizycznym oddziaływaniu na organizm kobiety prowadzącym do przerwania ciąży, jak i na zastosowaniu wobec niej określonych poronnych środków farmakologicznych
Jakie warunki dopuszczalności przerywania ciąży reguluje Art. 152 K.K.?
Pomocnictwo przy przestępstwie aborcji – stan prawny
Rola i znaczenie pomocy adwokata przy przestępstwach określonych w art. 152 i 153 kodeksu karnego
W przypadku oskarżenia o przestępstwo aborcji rola adwokata jest kluczowa dla zapewnienia pełnej i rzetelnej obrony oskarżonej osoby. Adwokat reprezentuje interesy klienta w toku postępowania sądowego i ma za zadanie zapewnić sprawiedliwy proces oraz umożliwić oskarżonemu skorzystanie z przysługujących mu praw.
Ochrona praw oskarżonej: Adwokat ma obowiązek dbać o interesy swojego klienta i zapewnić, żeby jego prawa były przestrzegane w trakcie procesu sądowego. Oskarżony ma prawo do rzetelnej obrony, a adwokat stoi na straży tego prawa, pomagając mu zrozumieć procedury sądowe oraz wskazując ewentualne naruszenia prawa podczas postępowania.
Przygotowanie obrony: Adwokat jest odpowiedzialny za odpowiednie przygotowanie obrony swojego klienta. W przypadku zarzutu przestępstwa aborcji może to oznaczać skrupulatne przeanalizowanie dowodów oraz poszukiwanie potencjalnych świadków, którzy mogą potwierdzić wersję oskarżonego lub wskazać na istnienie okoliczności łagodzących.
Wyjaśnianie prawnych aspektów sprawy: Proces prawny może być zawiły i trudny do zrozumienia dla oskarżonej osoby. Adwokat ma obowiązek wyjaśnić wszelkie prawne aspekty związane z oskarżeniem, a także przedstawić możliwe konsekwencje wynikające z wyroku sądowego.
Ochrona prawna dziecka poczętego (płodu)- podsumowanie
Przestępstwo aborcji to jedno z najbardziej kontrowersyjnych zagadnień w dziedzinie prawa i etyki. W Polsce, gdzie przerwanie ciąży jest silnie ograniczone, zarówno kobieta decydująca się na przeprowadzenie aborcji, jak i osoba ją wykonująca, podlegają karze. W tym kontekście, pomoc adwokata jest kluczowa, aby zagwarantować sprawiedliwy proces, obronę interesów oskarżonej i zapewnienie pełnego zrozumienia prawnych aspektów sprawy. Każdy przypadek jest indywidualny i skomplikowany, dlatego właściwa obrona wymaga zaangażowania doświadczonego adwokata, który reprezentuje interesy swojego klienta i dba o jego prawa w toku procesu sądowego – Adwokat Wrocław (prawo karne)