Przejdź do treści 
Uszkodzenie samochodu na ubytku publicznej jezdni może uzasadniać roszczenie, ale sama obecność dziury nie przesądza obowiązku zapłaty. Trzeba wskazać właściwego zarządcę drogi, wykazać zawinione zaniedbanie jego obowiązków oraz powiązać konkretny ubytek z uszkodzeniem pojazdu. Granice gminy ani nazwa urzędu widoczna na mapie nie rozstrzygają tych kwestii.
Najpierw droga publiczna i jej zarządca
Art. 19 ustawy o drogach publicznych wiąże zarządzanie z kategorią drogi. Zasadniczo dla drogi krajowej jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, dla wojewódzkiej zarząd województwa, dla powiatowej zarząd powiatu, a dla gminnej wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Ustawa przewiduje jednak wyjątki, w tym dotyczące autostrad i szczególnych układów zarządzania.
W granicach miasta na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych jest zasadniczo prezydent miasta, z ustawowymi wyjątkami obejmującymi między innymi autostrady i drogi ekspresowe. Znaczenie mogą mieć także porozumienia o zarządzaniu. Dlatego przed zgłoszeniem szkody ustal konkretny odcinek, kategorię i rzeczywisty układ obowiązków. Osobno identyfikuje się podmiot, przeciwko któremu miałoby zostać skierowane roszczenie.
Ten schemat nie jest gotową odpowiedzią dla prywatnego parkingu lub drogi wewnętrznej. Inny jest też problem zimowego oczyszczania chodnika omówiony w materiale o odszkodowaniu za poślizgnięcie lub upadek.
Co zarządca powinien był rozpoznać i zrobić
Art. 20 ustawy obejmuje między innymi utrzymanie drogi, okresowe kontrole jej stanu, roboty interwencyjne oraz wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie drogi w określonych sytuacjach. W sporze nie wystarczy przytoczyć samej listy zadań. Trzeba odnieść ją do czasu powstania ubytku, możliwości jego wykrycia i sposobu zabezpieczenia.
Inaczej może wyglądać ocena uszkodzenia powstałego nagle, a inaczej wcześniej zgłaszanego zagrożenia, na które nie zareagowano mimo możliwości działania. Znaczenie mają informacje o przeglądach, zgłoszeniach, naprawach i oznakowaniu. Odpowiedzialność za zawinione zaniechanie ocenia się na właściwej podstawie KC, z uwzględnieniem organizacji wykonywania obowiązków; nie wynika ona z samego faktu bycia zarządcą.
Połącz ubytek z uszkodzeniem, a nie tylko z trasą przejazdu
Dokumentacja powinna pozwalać ustalić dokładne miejsce i tor jazdy, wygląd ubytku oraz stan oznakowania. Zdjęcie pojedynczej dziury bez danych o lokalizacji może być niewystarczające. Pomocne są dostępne nagrania, relacje świadków, zapis zgłoszenia i opis oględzin pojazdu.
Rachunek za naprawę wykazuje wydatek, lecz sam nie tłumaczy, dlaczego wszystkie wymienione części uszkodziły się w tym zdarzeniu. Potrzebne może być wyjaśnienie techniczne zgodności uszkodzeń z mechanizmem najazdu. Z art. 361 KC wynika znaczenie normalnego związku przyczynowego.
Sposób jazdy i zachowanie kierowcy również mogą mieć znaczenie. Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, art. 362 KC pozwala odpowiednio zmniejszyć obowiązek jej naprawienia. Nie oznacza to jednak, że samo użycie przez zarządcę słowa „ostrożność” rozstrzyga spór.
Co zawrzeć w zgłoszeniu szkody
Uporządkuj miejsce i czas zdarzenia, opis mechanizmu, wskazane zaniedbanie oraz udokumentowany zakres szkody. Dołącz materiał o stanie jezdni i pojazdu. Jeżeli spór dotyczy już głównie kalkulacji, dalsze zagadnienia opisuje poradnik o wycenie szkody całkowitej i częściowej w pojeździe.
Podstawy to art. 19–20 ustawy o drogach publicznych oraz art. 6, 355, 361–363, 415–416 i 430 Kodeksu cywilnego. Pomoc w ocenie szkody związanej ze stanem jezdni może obejmować ustalenie adresata i uporządkowanie dowodów zaniedbania oraz jego skutków.
