Przy podziale wspólnego gospodarstwa rolnego nie wystarczy ustalić powierzchni działek i wartości zabudowań. Sąd musi ocenić, czy proponowany podział pozwala zachować prawidłową gospodarkę rolną, komu przyznać gospodarstwo oraz jakie przepisy szczególne dotyczą nabycia. Osobną, istotną regułę stanowi ochrona spłaty należnej małżonkowi.
Czy dzielony jest grunt, czy zorganizowane gospodarstwo
Gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 55³ KC obejmuje grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawa związane z prowadzeniem gospodarstwa. Wykaz powinien zatem odtwarzać funkcjonującą całość i przynależność poszczególnych praw do majątku wspólnego.
Na podstawie odesłań KRO i KPC do podziału stosuje się odpowiednio reguły zniesienia współwłasności. Wstępnym wariantem jest podział rzeczy, ale ma on ograniczenia z art. 211 KC. Przy gospodarstwie szczególne znaczenie mają zasady prawidłowej gospodarki rolnej. Możliwy geodezyjnie przebieg granicy nie musi być odpowiednim podziałem gospodarczym.
Przyznanie gospodarstwa jednej osobie
Jeżeli podział między współwłaścicieli byłby sprzeczny z tymi zasadami, art. 213 przewiduje przyznanie gospodarstwa osobie wskazanej zgodnie przez wszystkich. Bez takiej zgody art. 214 kieruje uwagę na współwłaściciela, który gospodarstwo prowadzi albo stale w nim pracuje, chyba że interes społeczno-gospodarczy przemawia za wyborem innej osoby.
Gdy te warunki spełnia kilka osób albo żadna, rozstrzyga najlepsza gwarancja należytego prowadzenia. W postępowaniu ma więc znaczenie rzeczywista organizacja pracy, doświadczenie, dostęp do sprzętu i możliwość kontynuacji działalności. Samo przekonanie „mnie należy się ziemia” nie wyjaśnia tego kryterium.
Na wniosek wszystkich współwłaścicieli sąd zarządza sprzedaż; przewidziano ją także wtedy, gdy nikt nie zgadza się na przyznanie mu gospodarstwa. Art. 215 obejmuje odpowiednim zastosowaniem tych zasad również sytuację, w której gospodarstwo da się podzielić, ale wydzielonych części będzie mniej niż współwłaścicieli. Przyznanie i sprzedaż wymagają uwzględnienia właściwych przepisów rolnych.
Dlaczego nie można automatycznie obniżyć spłaty małżonka
Art. 216 § 2 KC dopuszcza w określonych warunkach szczególną obniżkę spłat z gospodarstwa. Jednak § 4 wyłącza stosowanie § 2 i 3 do spłat na rzecz małżonka, gdy gospodarstwo należy do wspólnego majątku małżonków. Nie wolno więc uzasadnić takiej obniżki samym powołaniem się na niski dochód gospodarstwa i ogólną regulację rolną.
To wyłączenie nie oznacza, że każda spłata musi zostać uiszczona jednorazowo natychmiast. Odrębnie stosuje się ogólne rozwiązanie art. 212 § 3 dotyczące terminu, rat, odsetek i ewentualnego zabezpieczenia. Przy rozłożeniu na raty łączny termin nie może przekroczyć dziesięciu lat. Rozmowa o realnym źródle spłaty pozostaje zatem potrzebna, lecz nie jest tym samym co szczególna redukcja należności z art. 216.
Wyjątek od ograniczeń nabywcy nie wyłącza całej ustawy rolnej
Art. 2a ust. 3 pkt 10 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego przewiduje wyjątek od określonych ograniczeń nabywcy między innymi przy zniesieniu współwłasności oraz podziale majątku wspólnego po ustaniu małżeństwa. Nie należy z tego wyprowadzać zwolnienia z każdej innej regulacji UKUR.
Osobno trzeba sprawdzić pięcioletnie obowiązki z art. 2b i właściwy wyjątek. Ustawa odrębnie traktuje nabycie przez małżonka podczas małżeństwa oraz podział po jego ustaniu, uwzględniając w tych wyjątkach wymagany wcześniejszy okres własności lub wspólności. Do oceny potrzebne są więc daty i podstawa nabycia. Oddzielną kontrolę stanowi prawo nabycia KOWR z art. 4 i przewidziane tam wyłączenia; sam wyjątek z art. 2a nie odpowiada na to pytanie.
Zbierz akty nabycia, księgi wieczyste, mapy, dokumenty urządzeń i praw, historię wspólności oraz propozycję dalszego prowadzenia i finansowania spłat. W sprawie o podział majątku małżonków pozwoli to porównać warianty gospodarcze z wymaganiami prawnymi, zanim zaproponujesz konkretny podział.
Źródła odpowiedzi
KC — art. 55³, 211–216, zwłaszcza 216 § 4; KRO — art. 46; KPC — art. 567 § 3 i 688; UKUR — art. 1–2b i 4, z wyjątkami 2a ust. 3 pkt 10 oraz 2b ust. 4 pkt 5–6.



