Przejdź do treści 
Sprostowanie służy usunięciu oczywistej omyłki, uzupełnienie — dodaniu rozstrzygnięcia, które sąd powinien był zamieścić, a wykładnia — wyjaśnieniu wątpliwości co do treści wyroku. Żaden z tych wniosków nie zastępuje zaskarżenia rozstrzygnięcia, z którym strona się nie zgadza. Złożenie wniosku nie zatrzymuje terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
Najpierw ustal, co dokładnie jest nieprawidłowe
| Problem w wyroku | Środek do rozważenia | Granica jego zastosowania |
|---|---|---|
| Oczywisty błąd pisarski, rachunkowy lub inna oczywista omyłka | Sprostowanie na podstawie art. 350 KPC | Nie służy ponownej ocenie dowodów ani zmianie istoty rozstrzygnięcia. |
| Brak rozstrzygnięcia o części zgłoszonego żądania | Uzupełnienie na podstawie art. 351 KPC | Trzeba odróżnić pominięcie żądania od jego oddalenia. |
| Wątpliwość, jak rozumieć istniejącą treść rozstrzygnięcia | Wykładnia na podstawie art. 352 KPC | Wyjaśnia wyrok; nie dodaje nowego świadczenia. |
Przykład hipotetyczny: w nazwisku strony pojawiła się przestawiona litera, a pozostałe dane pozwalają jednoznacznie ustalić jej tożsamość. To inna sytuacja niż żądanie zastąpienia pozwanego inną osobą. Podobnie oczywisty błąd w zapisie nie jest tym samym co przekonanie, że sąd powinien był zasądzić wyższą kwotę.
Uzupełnienie ma własny termin
Wniosek o uzupełnienie można zgłosić w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku. Gdy doręczenie wyroku następuje z urzędu, termin biegnie od jego doręczenia. Nie należy przyjmować, że każde późniejsze odebranie odpisu otwiera ten termin od nowa. Artykuł 351 obejmuje także pominięcie rozstrzygnięcia o natychmiastowej wykonalności albo dodatkowego orzeczenia, które sąd miał zamieścić z urzędu.
Rozstrzygnięcie uzupełniające co do zasady ma postać wyroku. Jeżeli chodzi wyłącznie o koszty lub natychmiastową wykonalność, zapada postanowienie. Ma to znaczenie również dla wyboru późniejszego środka zaskarżenia. Nie każde pismo dotyczące uzupełnienia podlega identycznej ścieżce kontroli.
Wykładnia nie dopisuje tego, czego sąd nie zasądził
O wykładni rozstrzyga sąd, który wydał wyrok. Trzeba wskazać konkretną wątpliwość w jego treści, a nie ponownie uzasadniać zasadność pozwu. Przy wyroku zmieniającym wcześniejsze rozstrzygnięcie znaczenie może mieć zestawienie orzeczeń obu instancji.
W sprawie V CNP 6/15 Sąd Najwyższy uznał konkretną wykładnię dotyczącą odsetek za dopuszczalną i oddalił skargę. Jednocześnie potwierdził granicę: wykładnia i sprostowanie nie mogą prowadzić do nowego rozstrzygnięcia ani uzupełnienia poprzedniego. Z tego orzeczenia nie wynika ani ogólny zakaz wyjaśniania rozstrzygnięcia o odsetkach, ani możliwość dopisywania ich do każdego wyroku.
Co przygotować do pisma?
- Odpis wyroku, uzasadnienie, jeśli zostało sporządzone, oraz wcześniejsze rozstrzygnięcie, gdy wyrok je zmienia.
- Datę ogłoszenia i dane o doręczeniu z pouczeniem.
- Dokładny fragment, którego dotyczy wniosek, i proponowane żądanie.
- Wyjaśnienie, dlaczego chodzi o omyłkę, pominięcie albo wątpliwość treści.
Pismo powinno odpowiadać ogólnym wymaganiom procesowym, zawierać sygnaturę, podpis i wymagane odpisy. Wnioski składane jedynie dla zwłoki podlegają szczególnej regulacji art. 350¹ KPC, stosowanej także do uzupełnienia i wykładni.
Przy postanowieniu sądu pierwszej instancji o sprostowaniu lub wykładni albo ich odmowie art. 394 § 1 pkt 5¹ KPC przewiduje zażalenie do sądu drugiej instancji. Jego tygodniowy termin trzeba ocenić według § 2, z uwzględnieniem doręczenia uzasadnienia lub ustawowego odstąpienia od uzasadnienia. Odrębnie biegnie termin zaskarżenia samego wyroku — art. 353 nie pozwala go odłożyć do rozpatrzenia wniosku.
Gdy problem dotyczy prawomocnego wyroku o zapłatę i konkretnej ustawowej podstawy wzruszenia, odrębne pytania omawia materiał o skardze o wznowienie procesu. W ramach pomocy prawnej w sprawie cywilnej można porównać treść wyroku, daty i właściwy rodzaj pisma.
Podstawa: art. 126, 128, 350–353 i 394 Kodeksu postępowania cywilnego; wyrok SN z 5 listopada 2015 r., V CNP 6/15 — publiczna reprodukcja uzasadnienia.
