Po zakończeniu wieloletniego związku pomiędzy byłymi partnerami powstał spór dotyczący tego, komu powinien przypaść wspólnie wychowywany pies. Dokument zakupu zwierzęcia został wystawiony na jedną osobę, jednak to drugi z partnerów przez większość czasu zajmował się psem, finansował leczenie weterynaryjne, zakup karmy oraz pozostałe koszty związane z jego utrzymaniem.
Każda ze stron twierdziła, że jest rzeczywistym właścicielem zwierzęcia i że pies jest z nią silniej związany. Sprawa wymagała przeanalizowania dokumentów zakupu, książeczki zdrowia, potwierdzeń przelewów, rachunków weterynaryjnych, korespondencji pomiędzy partnerami oraz zeznań osób, które obserwowały sposób sprawowania opieki nad zwierzęciem.
Istotne było również ustalenie, czy pies został kupiony przez jednego z partnerów wyłącznie na własny rachunek, czy też został nabyty z zamiarem wspólnego posiadania. Konflikt wymagał oddzielenia kwestii emocjonalnych od prawnej oceny własności zwierzęcia oraz sposobu jego wydania.