Przejdź do treści 
Jeżeli dwie osoby procesują się o rzecz lub prawo, które według Ciebie należy do Ciebie, samo poparcie jednej z nich może nie wystarczyć. Art. 75 KPC przewiduje interwencję główną: własne powództwo przeciw obu stronom już trwającego procesu. Pozwala żądać rozstrzygnięcia własnego roszczenia, a nie jedynie pomagać komuś wygrać jego sprawę.
Czy chodzi o ten sam przedmiot sporu?
Trzeba ustalić, o co dokładnie toczy się pierwszy proces i jakiego prawa do tej rzeczy lub prawa dochodzisz. Przykładowo A żąda od B wydania określonej rzeczy, a C twierdzi, że to jemu przysługuje prawo do niej. Nie wystarczy, że wynik cudzej sprawy będzie dla Ciebie finansowo korzystny albo że znasz ważnego świadka. Art. 75 wymaga własnego roszczenia do przedmiotu sporu.
Przepis daje rozwiązanie procesowe, ale nie tworzy prawa materialnego. Trzeba nadal wykazać podstawę własnego żądania. Jeżeli Twój problem dotyczy innej rzeczy lub innego prawa, interwencja główna nie staje się właściwa tylko dlatego, że występują te same osoby. Podstawa i granice instytucji wynikają z art. 75 KPC.
Przeciw obu stronom i przed zamknięciem rozprawy
Interwenient główny pozywa obie strony pierwszego procesu przed sąd, w którym ten proces się toczy. Art. 75 pozwala skorzystać z tej drogi do zamknięcia rozprawy w pierwszej instancji. Nie należy więc czekać na prawomocny wynik i zakładać, że wtedy będzie można dopiero dołączyć do zakończonej sprawy.
Najpierw sprawdź również tryb postępowania. Art. 505⁴ wyłącza w postępowaniu uproszczonym stosowanie art. 75–85. W takiej sprawie nie wystarczy zatytułować pisma „interwencja główna”; trzeba ustalić dopuszczalną odrębną drogę ochrony własnego prawa. Ocena trybu powinna poprzedzać przygotowanie pozwu, nie dopiero nastąpić po jego zwrocie lub innym rozstrzygnięciu sądu.
Własny pozew, a nie zgłoszenie poparcia
W pozwie trzeba określić żądanie wobec obu pozwanych i fakty, z których ono wynika, wskazać potrzebne dowody oraz zidentyfikować pierwszy proces. Obowiązują właściwe wymagania pisma i pozwu z art. 126 i 187 KPC, a także zasady odpisów i załączników z art. 128. Oznaczenie rzeczy powinno pozwalać odróżnić ją od innych, a przy prawie trzeba wyjaśnić jego treść i źródło.
Przygotuj zatem nie tylko własne dokumenty, lecz także możliwie dokładne dane cudzej sprawy: sąd, sygnaturę, strony, żądanie oraz etap rozprawy. Bez tych danych łatwo pomylić interwencję główną ze zwykłym nowym pozwem albo skierować roszczenie tylko przeciw jednej z osób, mimo że art. 75 wymaga obu.
Nie każda obecność osoby trzeciej oznacza interwencję główną
Interwencja uboczna z art. 76 polega na przystąpieniu po jednej stronie z powodu interesu prawnego w jej zwycięstwie. Nie daje sama rozstrzygnięcia własnego roszczenia przeciw obu stronom. Odrębny tekst wyjaśnia kiedy osoba trzecia może poprzeć stronę w już toczącej się sprawie. Także przypozwanie, czyli zawiadomienie osoby trzeciej o procesie, ma inny cel niż własny pozew z art. 75.
Jeżeli od początku kilka osób zamierza wspólnie wystąpić jako powodowie, problemem może być dopuszczalność jednego pozwu kilku osób. To również inna sytuacja niż spór osoby trzeciej z obiema stronami cudzego postępowania.
Co dzieje się z pierwszym procesem i opłatą?
Wniesienie interwencji głównej nie zawiesza pierwszego procesu automatycznie. Art. 177 § 1 pkt 2 pozwala sądowi zawiesić postępowanie z tego powodu. Z kolei art. 219 przewiduje możliwość połączenia odpowiednio powiązanych spraw do wspólnego rozpoznania lub rozstrzygnięcia; sama interwencja nie przesądza takiej decyzji.
Według art. 18 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych do interwencji głównej stosuje się przepisy o opłacie od pozwu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie należy stosować do niej piątej części opłaty przewidzianej dla interwencji ubocznej. Właściwa kwota zależy od rodzaju żądania i odpowiednich przepisów o kosztach.
Przed wyborem tej drogi warto zestawić własne żądanie z przedmiotem i etapem pierwszego procesu. W ramach analizy sporu cywilnego o rzecz lub prawo można ocenić, czy art. 75 odpowiada potrzebnej ochronie i jak przygotować odrębne powództwo.
